อย่ามองน้องแอน

หลังๆไม่ค่อยได้อัพบล็อกเลย พอมีคนอ่านแล้วเกร็ง กลัวเขียนแล้วคนอ่านไม่เข้าใจ แหม่ รู้สึกเท่ ส่วนใหญ่เลยไปพ่นสั้นๆในทวิตเตอร์แทน แล้วก็เหมือนเดิมอีกครั้ง อ่านหนังสือแล้วเกิดไฟอยากเขียน ประโยคย้อนแสง ของประภาส อ่านแล้ว อยากอัพบล็อก

คือ ปะป๋าครองพิภพ

หนังสือของไอ้แอนนนนนเล่มนี้ เราขอสถาปนาให้เป็น หนังสือที่อ่านจบแล้วอยากลุกขึ้นมาเขียนไดอารี่แบบจริงจังเป็นเล่มที่สาม เล่มแรก คือ ไดของอุดม เล่มแรก หนาๆ จำชื่อไม่ได้ เล่มหลังที่พึ่งออก ห่วยแตก เล่มสอง คือ บันทึกของเรย์ แมคโดนัล บันทึกนั่งรถไฟจากไทยไปยุโรป จำชื่อไม่ได้เหมือนกัน สิ่งที่เหมือนกันของสามเล่มนี้ คือบันทึกชีวิต ที่เราอ่านแล้วรู้สึกว่ามันมีชีวิต อ่านแล้วมันมีอะไรบางอย่างดึงเราไปรู้สึกกับเนื้อเรื่องตอนนั้น ไม่ได้อ่านแล้วรู้สึกว่ากูอยากเป็นนักเดี่ยวไมโครโฟน กูอยากนั่งรถไฟไปยุโรป กูอยากเป็นพ่อคน แต่อ่านแล้วมันมีแสงรำไร อ่านแล้วอุ่นๆในหัวใจ อ่านแล้วอยากลุกมาเขียนได แม่งคล้องจองซะอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งสามเล่ม หาซื้อได้ในงานหนังสือ ของโน๊ตระวังหน่อย เล่มสอง อ่านแล้วเนิบ ไม่รู้สึกเท่าเล่มแรก ของเรย์ เล่มบางๆ ของแอน ไปเย็นๆ เจ้าตัวจะอยู่เซ็นต์ให้ พร้อมรูปไม่ค่อยเหมือนอีกหนึ่งรูป ถ้าซวยก็เจออีฟีขับ ถ้าโชคดีก็เจอน้องกราฟฟิกน่ารัก เพิ่มเติม เล่มสองชื่อว่า 52 วันมหัศจรรย์ครึ่งโลก คนเขียนคือคริสโตเฟอร์ ตากล้องที่ไปกับเรย์นะครับ ขอบคุณคุณ around ครับ

อภินิหารพระดิน – ประภาส

งงกันไปเลย คนเต็มไปด้วย ราคะ แบบตู อ่านหนังสือเกี่ยวกับศาสนาด้วย 555 แต่เล่มนี้เจ๋งอะ ไอ้เรื่องยากๆ เขียนออกมาง่ายๆ ใครมันจะคิดว่าอ่านอะไรเกี่ยวกับเซนแล้วมันจะเพลินขนาดนี้ มีตังก็ซื้อเลย พี่น้อง